Je hoeft niet beter te worden. Alleen eerlijker.
Waarom vechten tegen wat is je uitput - en overgave je vrijmaakt.
Stop met vechten tegen je leven
Je bent niet uitgeput omdat het leven zwaar is.
Je bent uitgeput omdat je vecht tegen wat er al is.
Tegen het verdriet dat niet weg mag of mag zijn.
Tegen de angst die je zwak maakt.
Tegen de onzekerheid die je geen controle geeft.
En ondertussen vertel je jezelf:
“Als dit opgelost is, dan ben ik oké.”
“Als dit gevoel weg is, dan kan ik verder.”
“Als de ander verandert, dan krijg ik rust.”
Dat is geen hoop.
Dat is uitgestelde (zelf)acceptatie.
En het houdt je gevangen.
Machteloosheid is niet je vijand - je verzet wel
Machteloosheid en hulpeloosheid zijn rauwe ervaringen. Niemand kiest ze vrijwillig.
Maar wat je meestal doet, is ertegen vechten.
Je spant je aan.
Je analyseert.
Je probeert het te fixen.
Je wordt waakzaam. Alert. Oververantwoordelijk.
En elke keer dat het niet lukt, bevestig je onbewust:
Zie je wel. Het is nog niet oké. Ik ben nog niet oké.
Zo wordt machteloosheid, of wat je bevecht, een identiteit.
Niet omdat het zo is.
Maar omdat jij je ermee gaat identificeren.
Vechten tegen wat is, is vechten tegen jezelf
De realiteit van dit moment staat niet ter discussie.
Hij is er al.
Je kunt hem niet wegdenken.
Niet wegtherapiëren.
Niet wegmanifesteren.
Hoe harder je duwt, hoe meer innerlijke frictie je creëert.
En frictie kost energie.
Dat is waarom je moe bent.
Overgave is geen zwakte. Het is volwassenheid.
Overgave betekent niet dat je het opgeeft.
Het betekent dat je stopt met ontkennen.
Dit is wat het nu is.
Zonder drama.
Zonder slachtofferschap.
Zonder spirituele saus.
Gewoon helder.
Overgave begint op het moment dat je een bewuste buiging maakt naar je eigen machteloosheid.
Niet als nederlaag - maar als erkenning.
Ja, dit doet pijn.
Ja, dit is onzeker.
Ja, ik heb hier geen controle over.
En toch blijf ik aanwezig.
Daar verschuift iets fundamenteels.
Je probleem is niet je pijn. Het is je identificatie.
Je bent gehecht geraakt aan je verhaal.
Aan je rol.
Aan wie je denkt te zijn in dit geheel.
Degene die verlaten is.
Degene die het altijd moet dragen.
Degene bij wie het nooit lukt.
Zolang je samenvalt met dat verhaal, blijf je erin ronddraaien.
Radicale acceptatie betekent: het moment volledig laten bestaan, zonder dat jij het wordt.
En paradoxaal genoeg wordt het dan lichter.
Niet omdat de situatie verandert.
Maar omdat jij stopt met jezelf te bevechten.
Het licht schijnt niet door het donker weg te duwen
Je hoeft het niet op te lossen.
Je hoeft het niet te begrijpen.
Je hoeft er niet bovenuit te stijgen.
Je hoeft alleen het licht erop te laten schijnen.
Zoals een vuurtoren de zee niet kalmeert, maar simpelweg zichtbaar maakt wat er is.
Dat is ook het werk in mijn praktijk.
Niet fixen.
Niet pleasen.
Niet sussen.
Maar samen kijken.
Je lichaam geeft aan wat waar is - je voelt je lichter.
Een andere uitnodiging
Als je dit leest en iets in jou voelt weerstand - of juist opluchting - dan zit daar je ingang.
Niet om “beter te worden”.
Maar om eerlijk te worden.
Eerlijk over waar je nog vecht.
Eerlijk over waar je jezelf vasthoudt in een verhaal dat niet meer dient.
Wil je stoppen met vechten tegen je eigen ervaring?
Dan nodig ik je uit om niet eerst na te denken.
Maar om één moment vandaag volledig toe te laten - zonder het te corrigeren.
En als je merkt dat je dat niet alleen kunt:
Dan weet je me te vinden.
Niet om je te fixen.
Maar om samen het licht aan te doen.