Het mag niet zinloos zijn geweest
Dit stuk schrijf ik niet alleen als therapeut, maar ook als moeder.
Zeven jaar geleden maakte mijn man plotseling een einde aan zijn leven.
Een gebeurtenis die alles tegelijk in beweging bracht en stilzette.
Want trauma is niet de gebeurtenis zelf.
Trauma is wat een gebeurtenis in jou achterlaat.
En soms duurt het jaren voordat dat zichtbaar wordt.
Deze week vertelde mijn dochter dat ze zó niet meer wil leven.
De wond “ben ik het niet waard om voor te leven?” werd opnieuw geraakt door gedrag van leeftijdsgenoten.
De tumor op haar schildklier is bijna een bijzaak.
De afgelopen jaren stonden voor ons als gezin grotendeels in het teken van overleven.
Van zoeken naar houvast in een werkelijkheid die soms rauw en onbegrijpelijk is.
Na een periode van relatieve rust raakt het ons opnieuw.
Als psychosociaal therapeut, maar vooral als mens, weet ik dat er een wereld bestaat waar veel mensen nauwelijks weet van hebben.
Een wereld van diepe pijn en leegte.
Van innerlijke strijd die vaak verborgen blijft voor de buitenwereld.
Mensen die elke dag opstaan terwijl het leven van binnen soms ondraaglijk zwaar voelt.
Juist daar ligt mijn missie.
Vandaag begeleid ik jongeren via Stichting PraatErover en Stichting Zielskracht, en werk ik met volwassenen in mijn praktijk Wil.nu in Haarlem.
Waar ik eerder verlamde door de worstelingen van mijn kinderen, voel ik daarnaast iets anders. Vuur.
Mijn eigen zenuwstelsel werd geraakt - dat is onvermijdelijk wanneer het leven opnieuw aan dezelfde wond raakt.
Maar het reguleren gaat sneller.
Ik weet inmiddels van binnenuit hoe diep een mens kan vallen - en hoe belangrijk het is dat er iemand blijft staan naast je.
Wat er zeven jaar geleden gebeurde heeft mijn missie verdiept.
Voor mijn gezin.
En in mijn werk - voor iedereen die een strijd voert die voor de buitenwereld nauwelijks zichtbaar is.
Van overleven naar een leven dat weer klopt.
Mensen ontmoeten waar ze zijn.
Erbij blijven - ook wanneer het donker is.
En samen zoeken naar het licht dat daar nog steeds ergens aanwezig is.
Ik deel dit omdat de innerlijke strijd van mensen vaak onzichtbaar blijft.
Soms komt het leven heel dichtbij.
In mijn werk ontmoet ik dagelijks jongeren en volwassenen die van buiten functioneren, terwijl het van binnen soms heel donker kan voelen.
Mijn hoop is dat we het gesprek over mentale pijn en suïcidaliteit iets minder stil hoeven te houden.
Door erover te spreken ontstaat er ruimte.
Herken jij dit - in jezelf, in je werk of bij iemand in je omgeving?
—-----------------------------
Als jij of iemand in je omgeving worstelt met gedachten aan zelfdoding:
je hoeft daar niet alleen doorheen.
In Nederland kun je dag en nacht contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie
via www.113.nl
of bel 0800-0113.